W 1949 r., po zdaniu egzaminu eksternistycznego w Katowicach, został przyjęty do Teatru Dramatycznego w Opolu pod dyrekcją i kierownictwem artystycznym Lecha Zarzyckiego. Od 1 września 1951 r. był zaangażowany w Teatrze Dramatycznym im. C. K. Norwida w Jeleniej Górze pod dyrekcją Antoniego Biliczaka i kierownictwem artystycznym Z. Łozińskiej. W 1953 r. jako solista-śpiewak występował w Wojskowym Zespole Pieśni i Tańca we Wrocławiu. W 1955 r. powstała Operetka Wrocławska, do której został zaangażowany jako aktor, solista-śpiewak. Od 1958 do 1965 r. występował w teatrach: Muzycznym w Gdańsku (pod dyr. E. Wajdy i Danuty Baduszkowej), Muzycznym w Szczecinie, Operetce Lubelskiej (pod dyr. Barbary Kostrzewskiej), Operetce Łódzkiej (pod dyr. Antoniego Bachlińskiego). W 1966 r. powrócił do rodzinnej Operetki Wrocławskiej pod dyr. Beaty Artemskiej, a od 1967 r. - B. Kostrzewskiej. W 1975 r. współpracował z Operą Wrocławską pod dyr. Roberta Satanowskiego. W 2000 r. swój Jubileusz 50-lecia pracy artystycznym obchodził w Operetce Wrocławskiej pod dyr. Marka Rosteckiego. Jako emerytowany pracownik artystyczny współpracował z wieloma teatrami muzycznymi: za dyr. B. Kaczyńskiego występował w warszawskiej Romie, później można było go oglądać na scenach Wrocławia, Łodzi i Gliwic. Koncertował również za granicą, m. in. w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Holandii i Niemczech.
