8 maja 2005, godz. 12.00 - Ruiny Teatru Miejskiego w Gliwicach
Czytają:
Jan Twardowski - poeta, kaznodzieja. Współredaktor pisma młodzieży szkolnej "Kuźnicy Młodych" (1933-35); debiutował w 1935 r., w początkach twórczości (zbiór Powrót Andersena; 1937) bliski był wzorom Skamandra. W 1937 r. podjął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, przerwane w 1938 roku przez wybuch wojny; w 1943 r. rozpoczął naukę na tajnym kursie Seminarium Duchownego w Warszawie. Żołnierz AK, uczestnik powstania warszawskiego; po ukończeniu studiów na UW (1947) i seminarium przyjął w 1948 roku święcenia kapłańskie. Początkowo wikary w wiejskiej parafii na Mazowszu, od 1953 r. w Warszawie, w 1959 roku został rektorem kościoła sióstr Wizytek w Warszawie. Jako poeta zdobywał uznanie powoli, najpierw u czytelników "Tygodnika Powszechnego" i w środowisku pisarzy katolickich, później w coraz szerszych kręgach czytelniczych i u krytyków różnych orientacji światopoglądowych; współcześnie należy do najpoczytniejszych i najwyżej cenionych poetów polskich, a jego wiersze, począwszy od zbiorów Znaki ufności (1970), Poezje wybrane (1979) i Niebieskie okulary (1980) ukazują się w licznych wznowieniach i wyborach, m.in. Który stwarzasz jagody (1983), Nie przyszedłem pana nawracać. Wiersze 1945-1985 (1989), Sumienie ruszyło i nowe wiersze (1990), Wiersze (1993), Śpieszmy się kochać ludzi (1994), Trzeba iść dalej, czyli spacer biedronki. Wiersze wszystkie 1981-1993 (1994), Miłość za Bóg zapłać (1994), Zapomnij, że jesteś, gdy mówisz, że kochasz (1995), Jak tęcza co sobą nie zajmuje miejsca (1997). Otrzymał nagrodę ministra kultury i sztuki za twórczość literacką (1997) oraz nagrody: im. Brata Alberta (1978), polskiego Pen Clubu im. R. Gravesa (1980), im. M. Sępa-Szarzyńskiego (1983), im. F. Karpińskiego (1995), im. W. Reymonta (1996), im. J. Pasierba (1996); ponadto doktorat honoris causa KUL (1999).
Liryka religijna Twardowskiego, obca konwencjom tradycyjnej poezji dewocyjnej i spekulacjom teologicznym, ujmowana zazwyczaj w formę osobistego zwierzenia, rozmowy, modlitwy, jest poetyckim przekazem wiary, wyrastającym z doświadczeń kapłańskich autora. Wyczulona na paradoksy psychiki współczesnego człowieka, rozmijającego się z wiarą, a zarazem odczuwającego instynktowną jej potrzebę, wyraża postawę otwartą i ufną, charakterystyczną dla dziecięcego widzenia świata, bliska tradycji franciszkańskiej, solidarną z każdym cierpieniem i ułomnością, urzeczoną pełnią i rozmaitością życia. Liryzm łączy się w niej z tonacją żartobliwą, niekiedy autoironiczną, obrazowy konkret i codzienny język z rozważaniami filozoficznymi i etycznymi, ujmowanymi w zwięzłe aforystyczne formuły.
Na podstawie hasła "Jan Twardowski"Jana Wojnowskiego w: "Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny."
Anna Dymna - absolwentka krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Po studiach została zaangażowana do Starego Teatru, w którego zespole pozostaje do dziś. Za przełomową rolę pierwszego okresu swej pracy w teatrze aktorka uważa epizodyczną postać Zosi w "Dziadach" A. Mickiewicza w reż. K. Swinarskiego (1973). Jej najważniejsze role to m.in.: Kora w "Nocy Listopadowej" S. Wyspiańskiego (1974), Ania w "Wiśniowym Sadzie" A. Czechowa (1975), Nina Zarieczna w "Dziesięciu portretach z czajką w tle" (1979), Podstolina w "Zemście" A. Fredry (1986), Adela w "Republice marzeń" wg B. Schulza (1987), Generałowa Wojnicew w "Płatonowie" A. Czechowa (1988). Ostatnio aktorka bawi publiczność jako Pani Dyndalska w "Damach i huzarach" A. Fredry. Wiele wybitnych kreacji przyniósł Annie Dymnej Teatr TV, a przede wszystkim spektakle w reż. K. Kutza (m.in. "Opowieści Holywoodu", "Noc Walpurgii", "Antygona w Nowym Jorku"). Uwielbienie kinowej publiczności zdobyła jako niesforna wnuczka Kargula i Pawlaka z "Nie ma mocnych" i "Kochaj albo rzuć", oraz Melania Barska z "Trędowatej", Barbara Radziwiłłówna z "Królowej Bony", Marysia Wilczurówna ze "Znachora", Małgorzata w "Mistrzu i Małgorzacie". W swoim dorobku ma prawie 100 ról filmowych i telewizyjnych. Jest laureatką prawie wszystkich zawodowych nagród np. Złoty Ekran, Złote Lwy, Złota Kaczka, Złote Teatralne Maski itp. Jest też pedagogiem w krakowskiej PWST.W 2002 roku stworzyła Krakowski Salon Poezji działający w Teatrze im. Juliusza Słowackiego, który co niedzielę gromadzi tłumy wielbicieli poezji. Jest "matką chrzestną" Salonów Poezji w Gdańsku, Tczewie, Tarnowie, Częstochowie, Opolu, Lublinie i Czechowicach-Dziedzicach. Pracuje również jako terapeutka warsztatów teatralnych dla osób niepełnosprawnych umysłowo. Jest autorką programu telewizyjnego "Spotkajmy się" w którym rozmawia z ludźmi chorymi i niepełnosprawnymi. Prezes Fundacji "Mimo wszystko", która rozpoczęła działalność w 2003 roku. Kawaler Orderu Uśmiechu, wyróżniona m.in. Medalem Św. Brata Alberta i Optimus Humanum za działalność charytatywną
Jerzy Dziedzic - absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie z 1980 roku. Jako aktor pracował w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej, Tešinskim Divadle w Czeskim Cieszynie i Teatrze Zagłębia w Sosnowcu, którego artystą pozostaje do dziś. Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, m.in.: nagrody publiczności za role Kantka w Królowej przedmieścia K. Krumłowskiego (1982 r.) i Toma w Szklanej menażerii T. Wiliamsa (1984), Złotych Masek za role Błażka w Lampce oliwnej E. Zegadłowicza (1989), Reżysera w Naszym mieście T. Wildera (1994) w Teatrze Polskim, nominacji do Złotej Maski za role Fantazego w Fantazym J. Słowackiego i Chochoła w Weselu S. Wyspiańskiego w Teatrze Zagłębia, nagrody publiczności "Kreaton" dla najlepszego aktora sezonu. Jego najważniejsze role to: Kubuś w Kubusiu Fataliście M. Kundery, Orestes w Elektrze L. Gyrko, Vladimir w Czekając na Godota S. Becketta.
Wstęp wolny. Darmowe bilety można odbierać w kasach GTM: w kinie AMOK przy ul. Wyszyńskiego 5 i w siedzibie GTM przy ul. Nowy Świat 55.
Dziękujemy pani Danucie Lewków z cukierni Karmel za ufundowanie i przygotowanie poczęstunku dla widzów Krakowskiego Salonu Poezji. Bar Cukierniczo-Kawowy Karmel, Gliwice, ul. Zwycięstwa 41 (tel. 230 85 81)
